خدا-آگاهی یا خدا-آگاهی حالتِ «همکار با خدا» بودن است. این روح است که سرنوشتِ آن عشقورزیدن همانگونه است که خدا عشق میورزد.
تحققِ اینکه موجوداتِ خدا بهعنوان روح هستند، گذار میان سلوکِ هشتم و نهمِ سلوک را ایجاد میکند، از مسیر سلوکِ نهم و دهم افزایش مییابد و در سلوکِ یازدهم به انجام/تحقق میرسد.
پس از خود-تحقق میآید.